Τέλος στους «αιώνιους» φοιτητές

Η απόφαση να μην δοθεί νέα παράταση στις διαγραφές των «αιώνιων φοιτητών» μπορεί να προκαλεί αντιδράσεις, όμως δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ανώτατη εκπαίδευση μπορεί να λειτουργεί χωρίς χρονικά όρια. Η 31η Δεκεμβρίου 2026 θα πρέπει να αποτελέσει την ημερομηνία ολοκλήρωσης μιας διαδικασίας που έχει ήδη καθυστερήσει αρκετά.

Το ζήτημα δεν αφορά τους φοιτητές που εργάζονται, αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες ή βρίσκονται πραγματικά κοντά στην ολοκλήρωση των σπουδών τους. Για αυτές τις περιπτώσεις το θεσμικό πλαίσιο προβλέπει δυνατότητες παράτασης, διακοπής ή μερικής φοίτησης. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον ενεργό φοιτητή που προσπαθεί να πάρει το πτυχίο του και σε εκείνον που έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει τις σπουδές του εδώ και χρόνια.

Οι περίπου 308.000 διαγραφές της πρώτης φάσης έδειξαν το μέγεθος του προβλήματος. Τώρα, με τη δεύτερη φάση, το πανεπιστήμιο καλείται να βάλει οριστικά τάξη στα μητρώα του. Δεν είναι λογικό ένας φοιτητής να παραμένει εγγεγραμμένος επ’ αόριστον, χωρίς να συμμετέχει στην εκπαιδευτική διαδικασία και χωρίς ουσιαστική προοπτική ολοκλήρωσης.

Τα πανεπιστήμια χρειάζονται καθαρούς κανόνες και οι φοιτητές γνωρίζουν πλέον ότι η φοίτηση δεν μπορεί να συνεχίζεται χωρίς τέλος. Η παράταση της μεταβατικής περιόδου θα έδινε απλώς ακόμη μία αναβολή σε ένα ζήτημα που εδώ και χρόνια παραμένει ανοιχτό.

Η πολιτεία οφείλει, βέβαια, να διασφαλίσει ότι κανένας πραγματικά ενεργός φοιτητής δεν θα βρεθεί εκτός επειδή δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί σε μια δύσκολη συγκυρία. Από την άλλη, όμως, οι σπουδές πρέπει κάποια στιγμή να ολοκληρώνονται ή να τερματίζονται. Η έννοια του «αιώνιου φοιτητή» δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη κατάσταση μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Μαριάνθη Μίχου