Η Δυτική Μακεδονία χρειάζεται πυροσβέστες όλο τον χρόνο

Η αντιπυρική περίοδος τελειώνει, οι εποχικοί πυροσβέστες αποχωρούν και μαζί τους φαίνεται να «κλείνει» για αρκετούς μήνες ένα σημαντικό κομμάτι της επιχειρησιακής εμπειρίας του Πυροσβεστικού Σώματος. Είναι ένα παράδοξο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, την ώρα που οι ανάγκες της Πολιτικής Προστασίας έχουν πάψει προ πολλού να περιορίζονται στους καλοκαιρινούς μήνες.

Η κλιματική αλλαγή έχει αλλάξει τα δεδομένα. Πυρκαγιές, πλημμύρες, κατολισθήσεις, έντονα καιρικά φαινόμενα και προβλήματα από τις χιονοπτώσεις απαιτούν ανθρώπους που γνωρίζουν την περιοχή, το ανάγλυφο και τις ιδιαιτερότητές της. Και αυτό είναι κάτι που δεν αποκτάται μέσα από μια πρόσληψη λίγων μηνών.

Στη Δυτική Μακεδονία το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Πρόκειται για μια περιοχή με μεγάλες δασικές και ορεινές εκτάσεις, δύσκολο γεωγραφικό ανάγλυφο και αποστάσεις που συχνά δυσκολεύουν την άμεση επέμβαση. Οι ανάγκες δεν σταματούν όταν τελειώνει το καλοκαίρι.

Την ίδια στιγμή, άνθρωποι που έχουν εργαστεί επανειλημμένα σε πραγματικές επιχειρήσεις και έχουν αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία βρίσκονται εκτός Σώματος. Ακόμη πιο οξύ είναι το πρόβλημα όταν η εμπειρία αυτή δεν υπολογίζεται επαρκώς στις διαδικασίες πρόσληψης και ένα ηλικιακό όριο μπορεί να αποκλείσει ανθρώπους που έχουν ήδη αποδείξει την επιχειρησιακή τους αξία.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο εργασιακό. Είναι κυρίως επιχειρησιακό: μπορεί η Πολιτεία να έχει διαθέσιμο έμπειρο προσωπικό και ταυτόχρονα να επιλέγει να μην το αξιοποιεί όλο τον χρόνο;

Η Πολιτική Προστασία χρειάζεται συνέχεια, σταθερότητα και γνώση του πεδίου. Και ειδικά στη Δυτική Μακεδονία, όπου οι αποστάσεις και η μορφολογία της περιοχής κάνουν την έγκαιρη επέμβαση ακόμη πιο κρίσιμη, το ανθρώπινο δυναμικό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εποχικό μέγεθος.

Μαριάνθη Μίχου