Γιατί το Σταυράκι Ιωαννίνων εντάχθηκε στα ευνοϊκά φορολογικά όρια της Δυτικής Μακεδονίας;
Η περίπτωση του Σταυρακίου Ιωαννίνων ανοίγει τη συζήτηση για τα πληθυσμιακά όρια, τις φορολογικές ελαφρύνσεις και την ανάγκη ίσης αντιμετώπισης των περιοχών που αντιμετωπίζουν οικονομικές και δημογραφικές δυσκολίες
Μια ενδιαφέρουσα διάσταση γύρω από τις φορολογικές ελαφρύνσεις για τους μικρούς οικισμούς αναδεικνύει η υπόθεση του Σταυρακίου Ιωαννίνων, με τη Δυτική Μακεδονία να βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης, έστω και έμμεσα.
Όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Γιώργος Τσάντικος στο typos-i.gr, ο βουλευτής Ιωαννίνων της Νέας Δημοκρατίας, Γιώργος Αμυράς, πέτυχε την ένταξη του Σταυρακίου σε ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς, εξασφαλίζοντας απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ και μείωση κατά 50% του ελάχιστου τεκμαρτού εισοδήματος για ατομικές επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο γεγονός ότι το Σταυράκι έχει 2.120 κατοίκους, αριθμό που το άφηνε εκτός των γενικών πληθυσμιακών ορίων. Με την τροπολογία του κ. Αμυρά, όμως, αντιμετωπίζεται με βάση τις ευνοϊκότερες προβλέψεις που ισχύουν για τη Δυτική Μακεδονία, όπου το όριο για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ φτάνει τους 2.200 κατοίκους, έναντι 2.000 στην υπόλοιπη χώρα.
Ο Γιώργος Τσάντικος θέτει ένα εύλογο ερώτημα: εφόσον υπάρχουν δυνατότητες ειδικών παρεμβάσεων για συγκεκριμένους οικισμούς, με ποια κριτήρια επιλέγονται οι περιοχές που επωφελούνται; Και τι απαντά κανείς στους κατοίκους γειτονικών περιοχών που, ενώ βρίσκονται σε παρόμοιες συνθήκες, δεν έχουν αντίστοιχη φορολογική μεταχείριση;
Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Δυτική Μακεδονία. Η περιοχή έχει διεκδικήσει και έχει ανάγκη από ειδικά μέτρα στήριξης, εξαιτίας της απολιγνιτοποίησης, της πληθυσμιακής συρρίκνωσης και των οικονομικών πιέσεων που αντιμετωπίζουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Οι ευνοϊκότερες φορολογικές προβλέψεις δεν αποτελούν προνόμιο, αλλά αναγνώριση των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι φορολογικές ελαφρύνσεις πρέπει να μετατρέπονται σε αποσπασματικές παρεμβάσεις, χωρίς σαφή και ενιαία κριτήρια. Αντίθετα, η συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύει την ανάγκη να εξεταστούν συνολικά οι πραγματικές ανάγκες κάθε περιοχής.
Μάλιστα, ο συντάκτης αφήνει και μια επιπλέον αιχμή, αναφέροντας ότι θα είχε ενδιαφέρον μια αντίστοιχη πρωτοβουλία για το επίδομα θέρμανσης, με βάση τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες και την επιβάρυνση από την αιθαλομίχλη.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν πρέπει να δίνονται φορολογικές ελαφρύνσεις και σε άλλες περιοχές. Είναι αν η Πολιτεία μπορεί να εφαρμόζει σταθερά, δίκαια και με διαφάνεια τα κριτήρια στήριξης, χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά μια ξεχωριστή κοινοβουλευτική παρέμβαση για να διορθωθούν οι αδικίες.
Μαριάνθη Μίχου
