Γρεβενά: Η επιχειρηματικότητα ψάχνει εργαζόμενους

Η Δυτική Μακεδονία καταγράφει ρεκόρ νέων επιχειρήσεων και το πρώτο άκουσμα της είδησης είναι αναμφίβολα θετικό. Περισσότερες εγγραφές στο ΓΕΜΗ, περισσότερη επιχειρηματική κινητικότητα, περισσότερες επενδυτικές προτάσεις. Μόνο που όταν η εικόνα κατεβαίνει από το επίπεδο της Περιφέρειας στα Γρεβενά, η πραγματικότητα γίνεται αρκετά πιο σύνθετη.

Γιατί μπορεί η Δυτική Μακεδονία να ανοίγει περισσότερες επιχειρήσεις, όμως τα Γρεβενά συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν ένα από τα σοβαρότερα δημογραφικά προβλήματα της χώρας. Χωριά με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, νέοι που φεύγουν για σπουδές και δύσκολα επιστρέφουν και μια αγορά που δεν μπορεί εύκολα να προσφέρει σταθερές θέσεις εργασίας. Η εικόνα της ερήμωσης δεν είναι πλέον μια διαπίστωση που αφορά μόνο τα ορεινά χωριά. Αφορά συνολικά την προοπτική του τόπου.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το παράδοξο. Οι αριθμοί των νέων επιχειρήσεων μπορούν να δημιουργήσουν αισιοδοξία, αλλά δεν αρκούν. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι αφήνουν πίσω τους στην τοπική κοινωνία. Πόσες από αυτές θα αντέξουν στον χρόνο; Πόσες θα μεγαλώσουν; Πόσες θα προσλάβουν εργαζόμενους; Και κυρίως, πόσες θα δώσουν σε έναν νέο άνθρωπο λόγο να μείνει στα Γρεβενά αντί να αναζητήσει την τύχη του αλλού;

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να κριθούν και οι επενδύσεις. Τα χρήματα των προγραμμάτων είναι σημαντικά και μπορούν να βοηθήσουν επιχειρήσεις να εκσυγχρονιστούν ή να ξεκινήσουν. Δεν μπορούν όμως από μόνα τους να αναστρέψουν την ερήμωση.

Τα Γρεβενά δεν χρειάζονται απλώς περισσότερα ΑΦΜ. Χρειάζονται παραγωγική δραστηριότητα, επιχειρήσεις με διάρκεια και κυρίως δουλειές. Χρειάζονται μια οικονομία που θα κρατήσει τον πληθυσμό στον τόπο και θα δημιουργήσει λόγους επιστροφής για όσους έφυγαν.

Γι’ αυτό και το «ρεκόρ ιδρύσεων» της Δυτικής Μακεδονίας αξίζει να διαβαστεί με προσοχή. Είναι μια θετική ένδειξη, αλλά όχι ακόμη απόδειξη αλλαγής. Η απόδειξη θα έρθει όταν τα στοιχεία του ΓΕΜΗ συναντήσουν τα στοιχεία της απασχόλησης.

Για τα Γρεβενά, αυτή θα είναι η πραγματική μέτρηση. Όχι πόσες επιχειρήσεις άνοιξαν, αλλά πόσες έμειναν ανοιχτές, πόσες θέσεις εργασίας δημιούργησαν και αν, τελικά, υπήρξαν άνθρωποι που αποφάσισαν να μείνουν.

Μαριάνθη Μίχου