Το «αθόρυβο» τέλος των Γρεβενών

Στα Γρεβενά, οι αριθμοί δεν λένε απλώς μια ιστορία … φωνάζουν. Γεννήσεις και θάνατοι καταγράφονται κάθε χρόνο στις στατιστικές υπηρεσίες, όμως πίσω από τις ψυχρές στήλες των αριθμών κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: τα Γρεβενά αδειάζουν. Και δεν αδειάζουν τυχαία· αδειάζουν μεθοδικά, αργά, σχεδόν αθόρυβα.

Οι γεννήσεις μετριούνται πια στα δάχτυλα. Λίγες, ελάχιστες, σε έναν νομό που κάποτε έσφυζε από παιδικές φωνές. Την ίδια στιγμή, οι θάνατοι ξεπερνούν σταθερά τις γεννήσεις, επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι βλέπουν γύρω τους: γειτονιές που γερνούν, χωριά που σβήνουν, σχολεία που κλείνουν γιατί δεν υπάρχουν παιδιά να τα γεμίσουν. Κι όμως, κάθε χρόνο, η έκπληξη είναι η ίδια — σαν να μην το περιμέναμε.

Το πρόβλημα δεν είναι δημογραφικό μόνο. Είναι πολιτικό, κοινωνικό και βαθιά αναπτυξιακό. Πώς να γεννήσει ένας νέος άνθρωπος όταν η εργασία είναι περιστασιακή, οι μισθοί χαμηλοί και το μέλλον αβέβαιο; Πώς να μείνει μια νέα οικογένεια στα Γρεβενά όταν οι υπηρεσίες λιγοστεύουν, η υγεία υποβαθμίζεται και η καθημερινότητα μοιάζει αγώνας επιβίωσης; Η απάντηση είναι απλή: δεν μένει… Φεύγει.

Και ενώ οι θάνατοι αυξάνονται, η πολιτεία περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ευχολόγια. Συνέδρια, ανακοινώσεις και μεγαλόστομες δηλώσεις για «στήριξη της περιφέρειας», χωρίς ουσιαστικά μέτρα που να κρατούν τον κόσμο στον τόπο του. Τα Γρεβενά δεν χρειάζονται άλλες εκθέσεις, χρειάζονται δουλειές, υποδομές και προοπτική.

Γιατί κάθε γέννηση που δεν γίνεται και κάθε θάνατος που προστίθεται, δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ένα ακόμη βήμα προς τη σιωπή. Και αυτή η σιωπή, αν συνεχιστεί, θα είναι το πιο ηχηρό κατηγορώ για όλους όσοι άφησαν τον τόπο να μαραζώσει.

Ε.Τ.