Κλειστά σχολεία … ανοιχτές κάμερες – Όταν το χιόνι νικιέται με Wi-Fi

Με το πρώτο χιόνι, δεν πέφτει απλώς η θερμοκρασία, πέφτει και η παιδική χαρά. Τα σχολεία κλείνουν, αλλά όχι πραγματικά. Ανοίγουν κάμερες, μικρόφωνα και πλατφόρμες. Το μήνυμα είναι σαφές: το χιόνι δεν είναι πια λόγος για χαρά, είναι λόγος για… σύνδεση.

Κάποτε, το χιόνι σήμαινε ελευθερία. Μια άτυπη άδεια από το πρόγραμμα, μια μέρα που ανήκε στα παιδιά. Χιονοπόλεμος, παγωμένα δάχτυλα, βρεγμένα μπουφάν και γέλια που αντηχούσαν στις άδειες γειτονιές. Ήταν η φύση που έμπαινε σφήνα στην καθημερινότητα και τη διέλυε γλυκά. Σήμερα, η φύση αντιμετωπίζεται ως τεχνικό πρόβλημα. Και η λύση είναι μία: τηλεκπαίδευση «κανονικά».

Η τηλεκπαίδευση υπήρξε αναγκαίο εργαλείο σε ακραίες συνθήκες. Δεν είναι, όμως, πανάκεια. Όταν κάθε απρόβλεπτο βαφτίζεται «εξ αποστάσεως μάθημα», κάτι χάνεται. Το παιδί κοιτάζει από το παράθυρο το λευκό τοπίο και νιώθει ότι του απαγορεύεται η ίδια του η ηλικία. Αντί για χιόνι, βλέπει εικονίδια. Αντί για παιχνίδι, παρουσίες.

Και ας μη μιλήσουμε θεωρητικά. Η «κανονική» τηλεκπαίδευση στο χιόνι σημαίνει σπίτια κρύα, συνδέσεις που «κολλάνε», αδέρφια πάνω από μία οθόνη. Δάσκαλοι να μιλούν σε μαύρα τετράγωνα, μαθητές «μέσα» αλλά απόντες. Ένα σχολείο-σκιά, χωρίς αυλή, χωρίς βλέμμα, χωρίς ανάσα.

Η ασφάλεια είναι σημαντική. Αλλά πότε έγινε άλλοθι για την εξάλειψη κάθε αυθορμητισμού; Η παιδική ηλικία δεν είναι project που δεν σηκώνει παύσεις. Χρειάζεται διάλειμμα, παιχνίδι, λίγο χάος.

Ίσως, τελικά, το χιόνι να μας θυμίζει κάτι ενοχλητικό … ότι δεν ελέγχουμε τα πάντα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό μάθημα που θα μπορούσε να πάρει ένα παιδί.

Μ.Μ.